STACE ENGLAND & THE SALT KINGS

You almost miss the message of this CD because of the old-fashioned rocking nature of Salt Sex Slaves (Rankoutsider/Sonic Rendezvous) by Stace England & The Salt Kings. The title track, also the first song on the CD, is rock in the style of The Black Crowes and especially The Rolling Stones at the time of Exile On Main Street. You could almost call it southern rock, but there's a snake in the grass, because Stace England & The Salt Kings come from Illinois, not the South. That, in a sense, is also the theme of Salt Sex Slaves. The house on the cover is a house in southern Illinois where slaves were held, even though there was a taboo on this in the nineteenth century. It is a harsh story. John Crenshaw was busy with salt production and 'rented' slaves from southern states. Many of his worst actions involved escaped slaves that had arrived in free Illinois and were picked up again and sold to slave owners in the south across the Ohio River. Stace England has packed these stories over many songs. His words are sometimes almost at the bottom of the overall sound and this is somewhat unfortunate, because the lyrics, which are provided, are quite worthwhile. That is certainly true on Inequality In Equality about the town Equality, where John Crenshaw's practices could continue without problems. If they don't start treating us the same / This here town's gonna have to change its name. The music in this song is a bit like The Replacements and is quite good, so there is little to complain about.  (John Gjaltema)


LEGENDARY SHACK SHAKERS

Colonel JD Wilkes is op het podium een onuitstaanbaar sujet dat tracht te shockeren door zijn geslachtsdeel uit zijn broek - model crisistijd - te graaien, dit in een tamelijk doorzichtige poging om in alles over te komen als real poor white trash, net zo gevaarlijk als een Jerry Lee Lewis decennia geleden. Fratsen waar ik niets mee heb, zo moge duidelijk zijn. Op het podium gaat het om overgave en zweet, maar o wee als dit uitmondt in goedkoop toneel. Onverteerbaar. Maar goed, dat zegt allemaal nog niets over Swampblood (Yep Roc/Munich), de nieuwste cd van The Legendary Shack Shakers. Dat blijkt namelijk best een geïnspireerd plaatje. Het begint met een kort instrumentaaltje met banjo waarbij qua stijl Sixteen Horsepower om de hoek komt kijken, waarna de staande bas in Old Spur Line de cd vaart geeft. Op Swampblood verkennen de Legendary Shack Shakers met hun op rockabilly gebouwde beat Louisiana, waarbij ze ook de blues niet overslaan. Hoe aardig ook, aan het niveau van een C.C. Adcock kan Colonel JD Wilkes echt niet tippen. (John Gjaltema)


THE SCUFFERS

Schotland spreekt inmiddels een aardig woordje mee in alt.countryland. Getuige bijvoorbeeld recent en minder recent werk van The Endrick Brothers, Dropkick en The Dead Beat Club. Toch is het raadzaam om waakzaam te blijven, want er zit ook kaf tussen het Schotse koren. Zoals The Life I’ve Had (Miracle Town), het debuut van The Scuffers bewijst. De vier mannen en een vrouw uit Glasgow hobbelen door twaalf nummers die niet veel van elkaar verschillen. In vooral mid- en uptempo rijgen ze de countryclichés aan elkaar. Misschien leuk tijdens een dansavondje in de lokale pub, maar niet voor in de cd-speler. Een pedal steel steekt te vaak zijn irritante neus tussen banjo, mandoline, fiddle en mandoline. De onvaste stem van zanger en liedjesschrijver Gavin Wallace is bovendien zo soepel als een tractorband. Veel aangenamer klinkt dan ook de tweede stem van violiste Sara Cull. ‘Honky tonk for the heart and soul’ toetert The Scuffers’ website. Niet dus. (Peer Bataille)
The Life I’ve Had is verkrijgbaar via de website van The Scuffers.
Myspace


GARRON FRITH

Goh, wat heb ik zitten worstelen met dit titelloze debuut (Ravine Records) van singer/songwriter Garron Frith. Ik kon maar niet besluiten of ik het nu wel of niet mooi vond. Uiteindelijk komt er dan een waardering van drie paarden boven te staan. Hom noch kuit dus. De liedjes van deze Engelsman uit Manchester zijn in orde, de muzikale vormgeving met o.a. Chuck Prophet op gitaar en leden van Willard Grant Conspiracy en Grand Drive is adequaat en op de productie van Simon J Alpin is ook niets aan te merken. Het is de zang van Frith waaraan ik me bij tijd en wijle flink erger. Een stem is een stem en de waardering daarvan is afhankelijk van persoonlijke voorkeuren, maar de manier waarop men zingt mag wel onderwerp van kritiek zijn. Frith zingt alsof hij gekweld wordt door het leven en dat irriteert. Beetje Damien Rice-achtig, maar dan gelukkig nog zonder diens bombast. Toch betrap ik mezelf erop regelmatig mee te neurieën met nummers als het warme Thoughts On You en Get Away. Enfin, zelf luisteren is hier het devies. Dat kan op de website van Frith of diens Myspace-site. (Hugo Vogel)


THE DEAD BEAT CLUB

Wilt u een plezierige luisterervaring opdoen? Koop Random Heartfelt Trinkets van The Dead Beat Club en ga er eens voor zitten. Ja, da´s weer zo´n volstrekt onbekend groepje en ze komen niet eens uit het “nieuwe” land, maar uit Schotland. Moet u daar uw geld aan besteden? Ja, waarom niet? Of koopt u liever weer een voorspelbare cd van de “usual suspects”, zoals Hiatt, Springsteen en Young? Doe u zelf een lol. Alle composities op Random Heartfelt Trinkets zijn van de hand van zanger Andy Tucker en die weet wel hoe je een liedje moet schrijven. De teksten van zijn akoestische popsongs met sterke country-invloeden zijn vaak komisch en beeldend (in My Drunk Girlfriend: Could have set the world on fire, you were such a looker. Now the only flames that burn are on your Sambuca). Hij wordt ondersteund door de vier andere leden van de club, waarbij Shona Brodie een speciale vermelding verdiend voor haar achtergrondvocalen. De slagroom op deze taart zijn echter de bijdragen op o.m. accordeon, pedalsteel, banjo, mandoline en dobro van Alistair en Andrew Taylor, die tezamen het hart vormen van die andere Schotse countryband: Dropkick. In augustus 2007 deed DBC al eens drie optredens in Nederland. Dat moet snel nog eens overgedaan worden, zoveel maakt Random Heartfelt Trinkets wel duidelijk. (Hugo Vogel)
De cd van de Dead Beat Club is met PAYPAL verkrijgbaar via hun website.
De Myspace-site.


BORN IN A BARN

Wij van altcountry.nl zijn Nederlandse waar over het algemeen goedgezind. Ook het derde album van de Bossche groep Born in a Barn werd welwillend door ons in ontvangst genomen. Aan de andere kant weigeren we aan positieve discriminatie te doen. Wie rootsrock maakt, ook al woont hij in Noord-Brabant, wordt beoordeeld alsof hij uit West-Texas komt. Zo bekeken en beluisterd valt Emotional Philosophies niet mee. Het klinkt best professioneel, de teksten zitten goed in elkaar en er is genoeg variatie in stijlen en stemmingen. Maar het bijzondere blijft toch zitten in het feit dat dit ‘gewoon’ uit Den Bosch komt, en tja, dat is niet genoeg. Waar nog bijkomt dat ik me nogal stoor aan de wat snerperige stem van leadzanger Peter–Paul Kleijwegt, al geef ik graag toe dat dit misschien een kwestie van smaak is. Ernstiger is dat dit album wordt ontsierd door twee volstrekt achterhaalde proeves van esoterische psychedelica: het verschrikkelijke titelnummer en het pretentieuze slotakkoord Anatoyla. Ik sluit niet uit dat Born in a Barn het op een plaatselijk podium prima doet, maar in mijn cd-speler zijn Kleijwegt en zijn mannen geen blijvertjes. (René Leverink)
Emotional Philosophies wordt gedistribueerd door Sonic Rendezvous en is ook online verkrijgbaar via iTunes Music Store.